O łaskawości Boga Pa; i Shume i pomysłowości Indianina Mba'

Dawno, dawno temu lud Indian Guarani przeciął Wielki Ocean przybywając z dalekiego kraju, aby osiąść w Ameryce. Ludzie pracowali od rana do nocy tworząc zręby cywilizacji w nowym świecie, dzikim i niebezpiecznym. Serca wszystkich osadników pragnęły nadejścia Boga, który pomógłby im w trudach życia. Oczekiwanie wypełniło się. Z Nieba zszedł Bóg, brodaty i niebieskooki o gładkiej jasnej skórze. Nazywał się „Pa' i Shume”. Wielki Bóg przyniósł ze sobą wiedzę o uprawie ziemi i umiejętnościach, które pomagały w czasie powodzi, suszy lub epidemii. Otworzył przed nimi sekretne tajemnice dotyczące wiary. Jedną z największych tajemnic przekazanych im, było zapoznanie Indian Guarani z wiedzą o roślinach i ich mocy. Największy sekret jaki im wyjawił dotyczył rośliny Caa'. Nauczył ich hodowli, uprawy i przygotowania do spożycia yerba mate! Bóg odszedł do swojego Królestwa, ale pozostał w sercach Indian. Guarani zaczęli żyć lepiej i bezpieczniej, a wszelkie choroby leczyli tajemniczą rośliną Caa'. Boska wskazówka co do picia yerba mate spowodowała, że lud zaczął wyrabiać z drewna lub tykwy naczynia do picia Caa' Mate. Z biegiem czasu Indianie stali się syci i nie musieli wciąż martwić się o swój byt. Zbierali plony kukurydzy i manioku i dzięki zapasom mogli przetrzymać najtrudniejsze chwile suszy lub deszczów. Zaczęli zajmować się sztuką, a wśród nich najzręczniejszy i najbardziej doświadczony był Indianin o imieniu Mba'. Któregoś dnia spacerował nad brzegiem rzeki pijąc napój yerba mate. Tradycja nakazywała sączyć przez zęby boski napój, ale Mba' nie lubił tego. Kruszone liście Caa' Mate niekiedy przedostawały się do ust i łaskotały go sprawiając mu przy tym niewysłowioną przykrość, ze względu na to, że czasem napój wylewał się z naczynia w momencie, gdy on wybuchał śmiechem. Nie chciał tracić boskiego napoju. Szum traw i jego pomysłowość splotły się w jedno. Mba' wymyślił sposób picia Caa' Mate przez słomkę co pomogło w rozwiązaniu jego zmartwienia. Z upływem lat rurkę tę nazwano od jego imienia Bombilla i zaczęto powszechnie używać. Następne pokolenia Indian Guarani ulepszyły bombillę czyniąc ją jednym z najbardziej podstawowych oprócz naczynia mate' akcesoriów do picia boskiej yerby.

Dawno, dawno temu lud Indian przeciął Wielki Ocean przybywając z dalekiego kraju, aby osiąść w Ameryce. Ludzie pracowali od rana do nocy tworząc zręby cywilizacji w nowym świecie, dzikim i niebezpiecznym. Serca wszystkich osadników pragnęły nadejścia Boga, który pomógłby im w trudach życia. Oczekiwanie wypełniło się. Z Nieba zszedł Bóg, brodaty i niebieskooki o gładkiej jasnej skórze. Nazywał się „Pa' i Shume”. Wielki Bóg przyniósł ze sobą wiedzę o uprawie ziemi i umiejętnościach, które pomagały w czasie powodzi, suszy lub epidemii. Otworzył przed nimi sekretne tajemnice dotyczące wiary, a jedną z największych tajemnic przekazanych im było - zapoznanie Indian z wiedzą o roślinach i ich mocy. Bóg odszedł do swojego Królestwa, ale pozostał w sercach Indian. Zaczęli żyć lepiej i bezpieczniej. Karczowali mały kawałek lasu i uprawiali na nim maniok i kukurydzę. Ziemia dawała roślinom życie, ale po około 4, 5 latach traciła swoje bogactwo, które zabierały rośliny. Indianie byli zmuszeni wędrować dalej. Więdli znów trudne życie wśród dzikich zwierząt, chorób i niebezpieczeństw, zanim znaleźli dobre miejsce, aby założyć nową uprawę. Stary Indianin Cala' nie chciał iść. Był słaby i nie miał sił, aby wędrować dalej. Serce jego córki Jary - najmłodszej córki w plemieniu - było smutne, ponieważ nie wiedziała co robić. Chciała iść razem z innymi dalej, ale kochała ojca i nie chciała go zostawić samego. Postanowiła zostać i opiekować się ojcem. Gest miłości, który okazała został nagrodzony. Zjawił się u niej nieznany szaman. Powiedział jej, że może spełnić życzenie jakie ona powie. Jara nie miała żadnego życzenia, nie chciała jego pomocy, ale stary ojciec poprosił w jej imieniu o nowe siły, aby wziąć córkę z powrotem do plemienia, bo kochał ją z całego serca. Szaman dał mu wieczniezieloną roślinę Caa' Mate. Nauczył go hodować, zbierać liście, suszyć w ogniu, prażyć i kruszyć oraz przygotowywać w naczyniu mate'. Pokazał mu jak się zalewa wodą zimną lub ciepłą. Szaman odszedł. Starzec powrócił do sił i wyruszył z córką w poszukiwaniu plemienia. Gdy odnaleźli plemię opowiedzieli wszystkim o tym jak spotkali nieznanego szamana i jak podarował im lek, który pomógł Cala' w odzyskaniu sił. Wszyscy Indianie zaczęli od tego czasu pić magiczne słodko-gorzkie zioło. Z czasem stało się ono ich lekarstwem na schorzenia. Do dziś piją je nazywając Caa' Mate.